BİR FOTOĞRAF BİR ANI

 

İnternette karşıma çıkan bu fotoğraf beni yetmiş bir yıl öncesine götürdü.

1955 Eylül’ünde Yugoslavya'dan İzmir'e göç ettiğimiz zaman ilk evimiz bu mahalledeydi. Burası Şehitler mahallesidir.

“Şehitler mahallesinde, halk arasında Darağacı denilen mıntıkada oturuyorduk. İzmir suikastından sonra idam sehpaları buraya kurulduğu için halk arasında bu isimle anılıyordu.

Oturduğumuz ev, Sümerbank dokuma fabrikasının karşısında idi.” (Çıkayım Gideyim Urumeli’ne kitabımdan.)

Evimiz bu caddeden Sümerbank fabrikasının yan tarafına giden sokak içindeydi. Penceresinden fabrika görünüyordu.

Parke taşlarla kaplı olan bu cadde, o zaman bana çok hareketli ve geniş gelirdi. Bayraklı, Bornova ve öbür otobüsler gürültülü bir şekilde geçerdi. Otobüsler dışında çokça kamyon da geçerdi. Özel otomobil çok azdı. Tabi at arabaları da çoktu.

Cadde üstünde kuru üzüm işletmeleri vardı. Üzümler açık kasa kamyonlarla çuvallar içinde gelirdi. Bekleyen kamyonlardaki çuvalların delik kısımlarından kuru üzüm yerdik. Kuru üzümü ilk o zaman görmüştüm. Başka iş yerleri de vardı.

Bu caddeden yürüyerek ilkokul birinci sınıfı okuduğum Alsancak İlkokuluna giderdim. Bu okul, Alsancak Stadına tribün eklendiğinde yıkıldı. Tarihi bir yapıydı.

Bu fotoğraf beni sekiz yaşında olduğum ilk göçmenlik günlerime götürdü.

Fotoğrafı yayımlayan Süleyman Uyan’a çok teşekkür ederim.